ما طوری زندگی می کنیم که انگار زندگی مان یک رمان است و اینکه نویسنده رمان در صفحه آخر به می گوید موضوع آن چه بوده، پس بی اراده از صفحه ای به صفحه دیگر می رویم، اما با بودن مان قرار است چه چیزی به جهان اضافه کنیم؟

ما برای اجتناب از این احساس که به اندازه کافی خوب نیستیم، خوب نبودن را به دیگران نسبت می دهیم. فرافکنی یک دفاع ناخودآگاه است: من نمی توانم آنچه هستم را بپذیرم، پس تصور می کنم تو خوب نیستی.

هر بار كه كسی ما را می رنجاند، به نظرمان كاملاً واضح است كه دلیل نارضایتی ما "او" است؛ كارمندی كه مؤدب نیست، همكاری كه قدرشناس نیست، والد منفی گرا یا همسری خودخواه، اما چرا من مدام گیر آدم های بد می افتم؟

تاکنون تجربه کردید: وارد جایی شدید و ناگهان حس کردید شیفته یکی از حاضرین اتاق شدید و با او به گفتگوکردید. صحبت های او با پیش بینی شما هماهنگ نیست و ناگهان او در نظرتان به فرد متفاوتی تبدیل می شود؛ خلسه فرافکنی از بین رفته و شما جلوه متفاوتی از او دیدید....

همه با جملاتی اینچنین آشنا هستید: یه دفه ورق برگشت!انگار طلسم شده بود!هر چه می‌زدم به در بسته می‌خورد!دهنم قُفل شده بود! زندگیش صدوهشتاد درجه چرخید! اصلاً مُدتیه یه جوری شده؛ داره گُه می‌زنه به زندگیش!اما پشت تمام این جملات چه رازی پنهان است؟

معلوم بود قراره یه اتفاقی بیفته؛ از صبحش دلشوره داشتم! تا خواست تو خونه جدیدش معنی خوشی رو بفهمه، سرطان گرفت، مُرد! اصلاً نمی دونم چش شده؟! خودشم میگه می دونم که راه و چاهم چیه! ولی عشقش کورم کرده!

در مقطعي از زمان حس می كنيم زندگي ما درست‌شدني نيست و شروع می كنيم به تخريب همه دستاوردهاي زندگي، اما جالب است بدانيد همه قدرت شما براي دستیابي به خواسته‌ها و آرزوهايتان و كسب اعتماد به نفسي تازه در دوستي و پذيرش زشتي‌هاي درون‌ است.

اگر از سایه خود بگریزید، به شکل سرنوشتی قطعی با آن روبرو می شوید و هر چقدر این فرار طولانی تر باشد، هزینه روبرویی سنگین تر و خردکننده خواهد بود. اما چرا سایه انقدر ترسناک است؟

اخبار مربوط به بنیاد فرهنگ زندگی در نمایشگاه کتاب تهران