آخر شب ناگهان اندوهی غیرمنتظره از جایی سر بر می آورد و این احساس که ما به نحوی ناکام ماندیم یا نتوانستیم کاری را که آن قدر از لزوم انجام دادنش مطمئن بودیم، انجام دهیم. ما واقعاً کجای زندگی اشتباه کردیم؟

چه چیزی را از خودتان پنهان می‌کنید؟ چرا از هر چیزی بدتان می آید، سرتان می آید؟ چرا خودخواهی دوستان، تنبلی همکاران، غرور افراد خانواده شما را به هم می ریزد؟

اگر بعد از کسب موفقیت های زیاد، با دستاوردهایتان احساس پوچی و اندوه می کنید، اگر از زندگی خسته شدید و راضی نیستید، اما نمی دانید چرا ادامه می دهید، خصوصاً اگر خانم هستید، تا دیر نشده این مطلب را مطالعه کنید!

اگر عشق مقوله‌ای ضروری و اساسی است، اساسش چیست؟ اینکه می گویند عشق همه چیز را قابل تحمل می کند، درست است؟ عشق برای ما یک معماست، اما می توان این معما را حل کرد؟

در صورتیکه پرسش این روزهایتان این است که دلیل این حس ها، رویدادها، مشکلات جسمی، تنهایی، مشکلات زناشویی و فرزندپروری و علت درماندگی من در برطرف کردن این ضعف ها چیست؟ این متن را بخوانید

من باید همانقدر که تاریک هستم روشن باشم یا همانقدر که خلاق هستم مخرب باشم؟ پاسخ بله است؛ اما یک امای بزرگ دارد! اینکه بدانیم چطور و کجا بهای تاریکی را بپردازیم و آن را تا حدی کنترل کنیم.

ما بخش هایی از وجودمان را که دیگران دوست ندارند به ناخودآگاه فرستادیم و به عبارتی آن ها را سرکوب کردیم. غافل از اینکه این ها در روان ما جا خوش کردند و از بین نرفتند. سایه کوله بار درازی است که با خود حمل می کنیم.

ممکن است هنوز با شریک عاطفی‌تان باشید، اما متوجه شده باشید که او دیگر شما را دوست ندارد. با این که آن فرد از لحاظ فیزیکی حضور دارد، شما به خاطر از دست دادن عشق او غمگین هستید.

توانایی جدا بودن، این امکان را به ما می دهد که وقتی در یک رابطه هستیم، همانی باشیم که هستیم. این بدین معناست که قادر باشیم آشکارا با شخص دیگر مخالفت کنیم. می توانیم بدون ترس از اینکه طرف مقابل رابطه را به هم بزند، عصبانیت مان را ابراز کنیم. این بدین معن...