بیوگرافی سهیل رضایی
بیوگرافی سهیل رضایی

اکنون فقط کلاس نقشه راه را برای کسانی که می خواهند در مسیر احساس رضایت در زندگی گام بردارند، برگزار می کند. و هر از چندگاهی اگر موضوع تازه ای بیابد آن را آموزش می دهد.
سهیل رضایی این سال ها بیشتر متمرکز به قول خود ساختن یک نهاد معتبر در حوزه روانشناسی تحلیلی است.
بنیادی که او بیست سال پیش او بنیان آن را گذاشته است، اکنون نهادی معتبر و شناخته شده در داخل و خارج از کشور است.
این نهاد اکنون بیش از صد کتاب و دهها اثر صوتی، تصویری، نرم افزاری برای کسانی که مشتاقانه می خواهند روابط بهتری با پیرامون

متن کامل بیوگرافی
خاطرات و تجارب همسفران
  • طاهره میراسکندری
    من آقای سهیل رضایی رو توبرنامه های اجتماعی تلویزیون دیده بودم واز صحبتا ونظریاتشون خوشم اومد دوست داشتم پیداشون کنم وبیشتر از مطالبشون استفاده کنم تا اینکه توکانالشون بیشتر آشناشدم .کتابهای بنیاد رو خریدم وبه همسرم هم دادم .
    مشاهده متن کامل
  • محسن پوررنجبر
    سلام .مدتی بود که از کارهای خودم و اطرافیانم بد میامد هی آدمها رو قضاوت میکردم .حال درونی ام خراب بود از خودم و همسرم راضی نبودم . دایم به فکر مرگ بودم هی مترسیدم از مرگ .روزی نبود که فکر نکنم .تا اینکه برای یک کاری آمدم تهران .وبنا به توصیه یکی از دوستان حضوری آمدم بنیاد .آقای سهیلی خودش نبود .ولی اخوی ایشون با روی باز با من هم صحبت شدن .وگفتن شما داری وارد نیمه دوم عمر میشی واین ترس از مرگ طبیعی است و شما باید بدرون بنگری وراه خودشناسی رو شروع کنی چندین کتاب گرفتم و تواین چهار ماه خیلی حالم بهتر شده و تقریبا اکثر کتب رو گرفتم وقصد دارم تو سمینار بعدی نقشه راه شرکت کنم
    مشاهده متن کامل
  • مشاهده خاطرات بیشتر
شما هم خاطره خود را ثبت کنید
دلنوشته های سهیل رضایی
  • 1397/7/10
    نه می کارم و نه رنگ می کنم
    عمولا دو سوال را اکثر مواقع از من می‌پرسه، نمی‌دونم چرا حس می‌کنه دکتر هستم، با اینکه بارها گفته‌ام که دکتر نیستم! .
    .
    از من اول می‌پرسه: “دکتر، نمی‌کارید؟” .
    می‌گم: “نه!” .
    می‌پرسه: “رنگ نمی‌کنید؟” .
    می‌گم: “خیر” .

    با تن صدای بامزه‌ای میگه: “حیفه!” .
    می‌گم: “چی؟!” .
    می‌گه: “این که نه می‌کارید و نه رنگ می‌کنید!!
    .
    بلند می‌خندم و برای اینکه دلداریم بده، می‌گه: “از شما بدتر هم دیده‌ام که هم کاشته و هم رنگ کرده!” .
    .
    گفتگو را به طنز می‌برم و می‌گم: “در بیزنس ما این هیبت بفروشه! اگر رنگ کنم وبکارم خام به چشم می‌یام و فروش کم می‌شه!” .
    .
    با بهت غریبی نگاهم می‌کنه و می‌پرسه: “خدایی می‌گین؟!” .
    . می‌زنم زیر خنده و می‌گم: “دارم گپ می‌زنم دورهم باشیم!” .
    .
    اما حقیقت اینه که از وقتی با خودشناسی آشنا شدم حس می‌کنم باید بذارم زندگی‌ام و بدنم سیر طبیعی شونو طی‌ کنن و از همه مهم‌تر اینه که وقتی موهام آروم آروم سفید می‌شه و می‌ریزه و بدنم قدرت قبلش رو نداره، خوب می‌فهمم که حضرت مرگ و فنا با من داره حرف می‌زنه و بهم می‌گه: “برادر یک روز که نوبتت شد نیای بگی چرا ناگهانی اومدی! ما داریم کلمه‌کلمه و لحظه‌لحظه باهات طرح مسئله می‌کنیم!” .
    .
    اما چرا نمی‌کارم؟! .
    .
    دوست دارم نبردی درونی رو تجربه کنم با این موضوع که از خودم بپرسم: “از کاشتن چه می‌خواهی؟! .
    جذابیت و تاثیرگذاری؟ .
    جنس تو و اثر‌گذاریت از این جنس نیست جان بردار!” .
    .
    یک زمانی اسطوره‌هایی داشتم که دقیقا وسط سرشان هیچ مویی نداشت و من عاشقشان بودم و هیچ‌وقت نبودن موها رو ندیدم و آن اسطوره‌ها را از ازل انگار همان‌گونه تجسم می‌کردم! .
    .
    حس می‌کنم سفیدی و ریزش، دو یار عمیق وجود من هستند، برای اینکه بدانم زمان بسیار تنگ است و کار نکرده بسیار!!! .
    .
    پس برادر برخیز و اولویت‌ها را بردار که برای همه کارها همیشه وقت نیست و هربار که موهایت را شانه می‌کنی، سلامی به حضرت مرگ کن و بگو حواسم هست و امروز را مستانه و عاشق‌تر از دیروز زندگی می‌کنم، چرا که می‌شد که امروزی نباشد، اما هنوز هست! و وقتی سفیدی‌ها رو می‌بینم به خودم می‌گم: “جوهر سیاه وجود در حال اتمام است! پس اگر چیزی برای گفتن مانده شتاب کن!” .
    .
    من مخلص تمام اونایی که کاشته‌اند و رنگ می‌کنند، هستم. فردا اتحادیه اونها علیه ما بیانیه نده!!!
    متن کامل
  • 1397/7/1
    سهیل رضایی؛ من امیدوار می مانم!
    درد آور است ، پایان ناپذیری رنجی که زنان و کودکان این سرزمین به دوش می کشند ، چند ماه است که بغض نهفته در گلویم مجال گفتار را از من گرفته است ، به خودم میگویم حرفی بزن مرد! تا شاید التیامی شود بر زخم های مکرر مردمان سرزمینت! تا کلامم را آماده میکنم ومیخواهم چیزی بگویم ، درد دیگری می اید وزخم قبلی کهنه میشود و مرهم من بی اثر ، برایم سخت شده است در این شغل ماندن !

    شاید تصمیم بگیرم چاره کنم و این شغل را رها کنم و یک سوپر بزنم و یا کافه ای برای غرق شدن در دود قلیان ها، نمیدانم غلیانم به ان قلیانها ارام میگیرد یا نه ؟! اینجا که نشسته ام اگر بخواهم از امید بگویم عده ای سبز میشوند و میگویند کوری و نمیبینی مردمانت در دود واتش وفقر می سوزند؟ بخواهم حرف تندی بزنم هر آن احتمال دارد این دریچه نسیم ساز هم زودتر از موعد تهدید شود و آنوقت میتوانم پاسخگوی رفتار قهرمان بازی شخصی ام باشم ؟ چون من این جاده را نه به امید ثمر دادن کامل برای امروز بلکه برای به بار نشستن برای فرزندانمان ساخته ام ، چرا که معتقدم اگر پدرانمان خانه های تفکر به جای هزار مدرسه و مکتب بی حاصل بنا کرده بودند امروز این روزگار ما و انتخابهای ما نبود .

    عمرمن آن اندازه بوده که دیگر چیز بزرگی برای خودم نخواهم و بتوانم برای فرزندانم و آیندگانی که مرا نخواهند دید ونخواهند شناخت چیزی بسازم وبگذارم و بروم.
    گاهی به سرم میزند همه چیز را بگذارم و بروم ، اما میدانم روحم حتما اینجا جا میماند ، وانجا بدون روحم سرگردان دلمرده خواهم بود ، چون میدانم عشق عاشق از ندیدن کم نمیشه.

    بزرگانی که اینجا میزبان من هستید ، این مرد هم با دلش وهم باروحش فعلا تصمیم به ماندن ، گریستن و امید داشتن و امید دادن دارد ، و میداند که شاید به زودی زود با هم به اهنگی نخندیم و با هم نرقصیم ، اما هنوز دوست دارم تجسم آمدن روزهای خوب را در درونم حفظ کنم و از تمام وجودم هر چند قطره امیدی که دارم به شما هدیه دهم .

    پس امیدی به تغییر و رفتن من فعلا نیست اما شما اگر انتطار و توقع دیگری از من دارید ، معطل تغییر این آدم نشوید.چون‌من عمیقا باور دارم که برای قد کشیدن این سرزمین و بیرون امدنش از این مرداب فقط به رشد خرد وآگاه تر شدن این مردم باید دامن زد.

    هر روز به خودم میگویم طاقت بیار رفیق، شاید فردا مال ماست.
    من هر وقت حادثه ای مثل امروز رخ میدهد میپرسم او را که منتظرش بودند وامشب نمی اید منتظرانش تا صبح چه خواهند کشید .خوشا انانکه که در آغوش عزیزانشان جان میدهند .
    مردم وطنم شرمنده ام که کار زیادی برای دردهای شما از دستم ساخته نیست
    متن کامل
  • 1397/6/8
    ای قشنگتر از پریا
    در باشگاه مشغول ورزش بودم که یهو جو عوض شد و این آهنگ پخش شد و همینطور که داشتم باهاش میخندیدم ، با خودم فکر کردم این شعر چقدر دقیقه و نشون میده شاعر میگه این عاشقی که دارم توصیفش میکنم یک تیپ پوزیدون (شخصیت عاطفه گرا از مدل شخصیت شناسی آرکی تایپی) است، که با کمی بی‌ارزشی هم توام شده و حس میکنه عشقش خیلی هم خوشگله که حتی زیبائیش رو دست پریا زده، که خود پریا نماد زیبایی مدهوش‌کننده هستند! .
    .
    (اخه میدونید که پری دریایی اختراع روانی ملوانان بود ، چون ماه‌ها روی اب بودن و زن نمیدیدند کم کم به شکل سراب اون رو روی اب میدیدند و چون دریا هم ماهی داشت نیم ماهی که بخشی از واقعیت است و نیم زن که بخشی از نیازمندی روانی و جسمی است در روانشان تجسم پیدا میکرد) واین خاصیت عشقه که معشوق را طلایی و بی نظیر میبینه وهمه چیز اون را خارق‌العاده به حساب میاره واین مرتبه روان انسان را به چیزی فراتر از جهان روزمره میبره و بعضی جاها تا یک قدمی الوهیت و ملاقات با معبود برده! .
    .
    حالا یک ادمی اینجوری کسی را دیده که حس میکنه این از شانسش بوده که این عزیز برادر قسمتش شده واصلا این رابطه ربطی به لیاقت وارزشمندی وی نداره! به همین خاطر اضطراب از دست دادن داره! پس میگه کوچه نرو اگرم میری بی من نرو! چون اگر تنها بره فکر میکنند یاری نداری، دلداری نداری و احتمال داره پیشنهادی مطرح شه و اونها هم حتما از من بهترند وتو شاید پیشنهاد اونها را قبول کنی ! و من میمانم و حوضم! .
    .
    حالا شما فکر کنید کسی که ابروهاش اونقدر بلنده که شرق شرق میزنه تو گوشم ، و یار بلند مشکی پوشم! بخواهد از دست برود! چه بلایی سر من میاد؟ من سقوط میکنم به دره بی‌ارزشی و ناکامی که تا حالا در اون سکنا داشتم ، پس بهترین کار اینه که عشق را تا میتوانم حصار کنم وهمه جا همراهش باشم.
    اما خوب اینجوری هم کلافه میشه و یک روز بازم میگذاره میره! واگر نخواهم واقع بین باشم الکی می گم :خیال نکن نباشی ، بدون تو میمیرم ! اما واقعا من میمیرم ، مگر اینکه به طور جدی روی حس بی ارزشیم کار کنم تا بدانم من هم لایق انتخاب شدن و پایداری یک رابطه هستم ! این روز آغازی برای شروع جذب رابطه های مناسب است ، و اون روز میتونی بگی تو که تو کلاس عاشقی ... تو خودت نمره بیستی و تو مثل هیچکسی نیستی ! پس اگر انتخاب شدی ارزشش را داشتی .
    .
    البته نباید از نظر دور داشت که این خانم هم تفاوت عاشقی و بیماری شکاکیت را نمیدانسته
    واقعا این برو بچ حسابی روی روانکاوی کار کردن که شعرهایی اینقدر عمیق میگویند ، خدا توفیقشان دهد .
    متن کامل
مشاهده همه دلنوشته ها
رزومه کاری
  • رییس هیات مدیره بنیاد فرهنگ زندگی از سال 1376 تا کنون
  • قائم مقام موسسه آموزش عالی تندخوانی نصرت
  • مشاور منابع انسانی صنایع بهشهر(پاکسان)
  • مشاور استراتژیک و توسعه منابع انسانی 20 شرکت صنعتی-خدماتی-بازرگانی
  • برگزاری بیش از 300 سمینار آموزشی در حوزه های توسعه منابع انسانی جهت پرسنل بیش از 500 سازمان دولتی و شرکت خصوصی
  • ارائه بیش از 50 سمینار تخصصی جهت اساتید و دانشجویان در دانشگاه های تهران ، علوم پزشکی تهران ، امیر کبیر ، صنعتی شریف ، علوم پزشکی اصفهان ، شهید بهشتی مخابرات ، هواپیمایی کشوری و ....
  • رییس هیات مدیره سازمان غیردولتی جوانان توسعه توان های فردی از سال 76 لغایت 83 (سازمان غیردولتی برتر در حوزه جوانان در سال 83 توسط استانداری تهران)
  • کارشناس مهارتهای تفکر و ارتباط موثر در بیش از 100 برنامه تلویزیونی در 7 شبکه تلویزیونی سراسری داخلی و شبکه های جام جم اروپا و آمریکا